fietsreizen

Fietsreizen


fietsreizen
Fietsroute via Ávila, Mérida en Mértola, mei-juni 2013

Meer foto's van deze reis op flickr

Fietsen in Spanje en Portugal, van Madrid naar Faro

villanuevaMadrid is een goed uitgangspunt om het Spaanse binnenland per fiets te verkennen, en wat is er mooier dan een fietstocht te eindigen dan met een dagje uitrusten aan het strand? We fietsen al eens van de Spaanse hoofdstad naar Malaga, en ditmaal kozen we een westelijker route naar het Portugese Faro, vanwaar je met diverse lowcostmaatschappijen, zoals het fietsvriendelijke Transavia, weer naar huis kunt vliegen. De route ging over merendeels stille wegen in Castilia y Leon, Extremadura en de Portugese Alentejo en Algarve, waarbij we regelmatig flink de hoogte in moesten, maar de hellingen waren nooit heel steil en het wegdek was goed. Kortom, Een mooie fietstocht door dunbevolkt gebied!


bloemenveldVan Madrid naar San Lorenzo de El Escorial

Vanaf de luchthaven Barajas kun je met enige moeite en zonder op de snelweg terecht te komen dwars door Madrid fietsen, maar om tijd en gezoek te besparen nemen we de metro naar de westkant van de stad vanaf station Alameda de Osuna, een rit van ruim een uur zonder overstappen (in het weekend mogen fietsen mee in de metro). Door eindeloze, verlaten ogende Madrileense suburbs met brede lanen rijden we richting San Lorenzo de El Escorial (route). Het lijkt een makkelijk dagje te worden, totdat in een afdaling opeens een Santos-achterwiel blokkeert en er zeven spaken knappen. Goede raad is duur. We pakken de bagage zo veel mogelijk op één fiets, en zorgvuldig kuilen en gaten mijdend bereiken we de camping van San Lorenzo.


El EscorialEl Escorial

We hebben een vrij strak schema en waren eigenlijk van plan het Escorial te laten schieten, maar omdat we een dag moeten wachten totdat de fietsenmaker open is, brengen we een bezoek aan het aardige plaatsje San Lorenzo de El Escorial en het enorme abdij- en kasteelcomplex van koning Filips II, dat indrukwekkend genoeg blijkt. Tip: vergeet niet de bibliotheek te bezoeken en vooral ook de omringende tuin (aparte ingangen). Dankzij de hoge ligging van het complex hebben we er een prachtig uitzicht op het gebied waardoor we de vorige dag hebben gefietst, tot aan de stad Madrid in de verte toe.


ÁvilaÁvila

De fiets is 's ochtends in een uurtje gerepareerd bij Golpe de Pedal, zodat we tegen twaalven richting Avila vertrekken. De weg klimt meteen tamelijk steil de sierra in naar de Puerto de la Cruz Verde, zo'n 400 meter hoger, in een tamelijk kaal landschap. De weg is goed en er is weinig verkeer, en dat blijft de hele route naar Avila zo. De wind trekt flink aan en in een vliegende storm razen we Ávila binnen, waar we voor een spotprijs van € 25 (de helft van het officieel geadverteerde tarief) een prima pension vinden. Op straat zien we dat een alarmerend aantal winkels leegstaat. De crisis heeft blijkbaar flink toegeslagen in het kille, hooggelegen (1100 m) Ávila, dat met zijn historische centrum en de indrukwekkende omwalling een bezoekje waard is.


Villanueva de ÁvilaSierra de Gredos

We beginnen de dag met churros (gefrituurde deegstaven), die toch wel een beetje zwaar op de maag vallen. Dat volle gevoel raken we snel kwijt, want na Avila klimt de weg eerst 400 meter naar de Ermita de San Cristóbal op 1500 meter en na een flinke afdaling naar een iets hogere pas, de Puerto de Mijares van 1570 meter. Het is een prachtige route dwars door de Sierra de Gredos, over stille weggetjes met stenen balustrades langs de afgrond, zoals er vroeger in Spanje zo veel waren. Brem kleurt de velden langs de weg felgeel. In vliegende vaart dalen we af naar de verlaten camping van Villanueva, waar gelukkig wel warm water is. Op het balkon van een blokhut kunnen we beschut tegen de razende storm ons potje koken.

Viaduct TaagNaar Guadelupe

Na Talavera de la Reina volgen we een tijdlang het traject van een oude spoorlijn dat tot fietspad is omgebouwd (route). Deze via verde loopt door een weids landschap en via een enorm viaduct passeren we de rivier de Taag. Het onverharde pad voert door een aantal duistere tunnels, die gelukkig niet al te lang zijn. Accommodatie is schaars in deze streek, en we moeten uit het rivierdal naar La Nava de Ricomalillo klimmen, waar een hostal is. Zoals zo vaak in Spanje buiten het hoogseizoen zijn we de enige gasten, maar de uitbaatster maakt graag een driegangenmaaltijd klaar voor het standaardtarief van € 10, inclusief rode wijn uit de koelkast uiteraard.

GuadalupeAls we de de volgende ochtend de via verde verlaten en op het asfalt terugkeren, is het is het weer flink klimmen geblazen en passeren we de grens van de regio Extremadura. Auto's zien we nauwelijks in deze verlaten streek, waar roofvogels lui boven ons rondzweven. Pas als we het bedevaartsoord Guadalupe naderen, wordt het drukker. Per abuis kiezen we voor de camping, 150 meter lager in het dal; als we 's avonds in de sfeervolle Hospedaria Real Monasterio van een prima streekmaaltijd genieten, ontdekken we dat we in dit historische hotel midden in het dorp prachtig en toch betaalbaar hadden kunnen slapen (reserveren).

Monasterio Guadalupe Het dorp Guadalupe wordt druk bezocht door Spaanse toeristen en bedevaartgangers. Een bezoek (met verplichte gids) aan het kloostercomplex met zijn schitterende mudéjar-binnenplaats en de duistere schilderingen van Zurbarán in de sacristie is zeker interessant, al zijn er vaak alleen Spaanstalige gidsen beschikbaar. Aan het eind van de rondleiding maakt de gids plaats voor een pater, die je toegang verleent tot de vereerde Zwarte Madonna, de Virgen de Guadalupe.


Via VerdeHet Wilde Westen

Na Guadalupe rijden we bijna een hele dag over een via verde door een verlaten, bijna Amerikaans landschap met kuddes runderen tussen de steeneiken aan weerszijden van het pad. Verlaten stationnetjes doen aan het Wilde Westen denken, en een eenzaam paard maakt de sfeer van Once Upon a Time in the West compleet. Het arme dier blijkt aan de voorbenen vastgebonden te zijn. Hoe dichter we Don Benito naderen, hoe slechter het pad wordt, tot het uiteindelijk geheel door struiken overwoekerd is. Gelukkig kunnen we zonder veel moeite de asfaltweg weer op en al snel bereiken we Hotel Veracruz, met mooie kamers en slecht eten.


MedellínMedellín

Dit is het land van de roemruchte ontdekkingsreizigers, en veel plaatsnamen die je ook in Zuid-Amerika tegenkomt, herinneren daaraan: Mérida, Trujillo en Medellïn, met zijn standbeeld van Hernán Cortés, de veroveraar van Mexico, die hier in 1485 werd geboren. Krijsende groepen gierzwaluwen in de vlucht en klepperende ooievaars op de daken bepalen de sfeer op het dorpsplein van Medellín, waar je een mooi uitzicht hebt op de hooggelegen burcht.


MeridaMérida

Een snelle rit brengt ons in Mérida, een van de aangenaamste steden van Spanje, dat met zijn schitterende Romeinse museum en arena twee niet te missen bezienswaardigheden telt. Op de Plaza Mayor kun je heerlijk zitten en een biertje drinken. 's Avonds zetten de restaurants de tafels buiten en is het een en al gezelligheid.
mozaiek
Het in baksteen uitgevoerde Romeinse museum is niet alleen een architectonisch juweeltje; de collectie wordt ook prachtig tentoongesteld. Zo zijn veel mozaïeken aan de muren opgehangen, zodat je ze beter kunt bekijken. Trek zeker wat tijd uit voor dit Museo de Arte Romano.

Boerderij ExtremaduraRichting Portugal

De route richting Badajoz en de Portugese grens loopt door een tamelijk vlak, agrarisch landschap, op enige afstand van de rivier de Guadiana, die we globaal helemaal tot aan de monding in de Atlantische Oceaan blijven volgen. De Plaza Alta in Badajoz is fraai gerenoveerd, maar dat is nog niet het geval met de ongure sloppenwijk die we op weg naar het plein doorkruisen. Parallel aan de snelweg rijdend passeren we de Spaans-Portugese grens, en over een megalomane, kilometerslange promenade bereiken we Elvas, waar we op de vrijwel verlaten stadscamping de tent opzetten. Vanaf het hoogste punt van dit ommuurde vestingstadje met zijn enorme 16e-eeuwse aquaduct kunnen we tot ver in Spanje het landschap van onze route nog eens bekijken.


JuromenhaDoor de Alentejo

Na Elvas begint de weg flink te heuvelen en rijden we langs graanakkers, wijngaarden en kurkeiken in zuidelijke richting door de Alentejo. Het landschap oogt hier behoorlijk droog; de lente is begin juni al een tijdje voorbij. Ook in deze niet bepaald welvarend lijkende streek is maar weinig verkeer. Een klimmetje brengt ons bij het Jouromenha-fort langs de Guadiana, waar we een prachtig uitzicht op de bevloeide Spaanse akkers hebben. Het fort is nog geheel vervallen en overwoekerd met onkruid en klaprozen, maar een zak met Europees geld moet daar verandering in brengen, zo lezen we op een groot bord.


mina Sao DomingoMina de São Domingos

We heuvelen drie dagen lang door het Portugese achterland; de weg is maar zelden vlak. Voor Mértola stuiten we op een bijzondere attractie: de kopermijn van São Domingos, waarvan de exploitie in 1966 door het Britse mijnbouwbedrijf Mason and Barry werd beëindigd. Sindsdien zijn de gebouwen en installaties aan het verval overgelaten. Het is een ietwat deprimerend, onbedoeld openluchtmuseum, waar ooievaars de hoogste punten van de half ingestorte bouwwerken in bezit hebben genomen en een veelkleurig, giftig meer dat het grondwater vervuilt van de vroegere dagbouw getuigt.


Alentejo, graanakker Het dorp was ooit welvarend en telde 8000 inwoners, maar nu is het grotendeels verlaten, zoals ook de andere mijnbouwdorpen in de streek. We eindigen de fietsdag in Mértola, dat prachtig aan de Guadiana ligt. Ook uit dit dorp trokken na de mijnsluitingen in de jaren zestig veel bewoners weg, maar inmiddels biedt het toerisme een nieuwe bron van inkomsten. Pension Rita heeft prachtkamers met balkon voor geen geld en ligt vlak bij de oude dorpskern met zijn steile straatjes en een kerk die ooit een moskee was.


Alcoutim, GuadianaNaar Alcoutim

Een mooie afdaling brengt ons in Alcoutim, een sfeervol dorp aan de Guadiana, waar een van de weinige mogelijkheden voor fietsers en wandelaars is om naar de Spaanse oever over te steken. Wij blijven in Portugal en volgen kilometerslang een stil weggetje langs de rivier. Al voor Alcoutim zijn we de grens van de Algarve gepasseerd, en het wordt nu lastiger om geschikte fietswegen te vinden.


GuadianaRichting Atlantische kust

De middagetappe naar de Atlantische Oceaan valt niet mee. Het brede asfaltlint van de IC27, waar vrijwel geen auto op rijdt, ligt hinderlijk in de weg en de wind blaast steeds harder tegen, tot die uiteindelijk aanzwelt tot een storm. De laatste tien kilometer voor camping Monte Gordo zijn druk en lelijk. De camping, populair bij overwinteraars, lijkt op het eerste gezicht een soort vluchtelingenkamp, maar eenmaal geïnstalleerd vinden we het best aangenaam tusssen de langkamperende mooiweerzoekers.


lunchHet strand van Monte Gordo is ronduit fantastisch, met beschutte duinpannen, maar van de geplande stranddag komt door de harde wind uit zee niet zo veel terecht. De vismaaltijd ("dagvangst") in het restaurantje langs het strand is belachelijk goedkoop (€15 voor twee, inclusief wijn en koffie) en heel lekker.
In theorie loopt er een bewegwijzerde fietsroute langs de kust van de Algarve van Monte Gordo naar Faro, de Ecovia Litoral do Algarve, maar het valt ons niet altijd mee de juiste weg te vinden. Soms ontbreekt de bewegwijzering, dan weer raken we verstrikt in een netwerk van achterafpaadjes.


Algarve zoutwinningFaro

De route voert langs de zoutpannen van de Algarve en passeert een paar kustdorpen die nog een authentieke indruk maken, zonder veel toerisme. Uiteindelijk stuiten we bij Olhão op een sloot die slechts via het nodige klauterwerk en een spoorbrug over te steken is. Omdat we door al het gezoek ook nog eens in tijdnood dreigen te raken, kiezen we de laatste kilometers voor de drukke hoofdweg naar Faro, dat een verrassend dorps ogend centrum heeft. Na een snelle lunch rijden we naar het vliegveld, dat een paar kilometer verderop aan de rand van de stad ligt.



Gefietste etappes

De eerste acht etappes volgden we de uitstekende beschrijving van Wim Willems op RouteYou (zie ook de routeverwijzingen in de tekst).

Etappe Km** Stijging
1. Madrid - San Lorenzo de El Escorial (camping) 65 km 720 m
2. San Lorenzo - Àvila (Hostal San Juan) 69 km 1334 m
3. Àvila - Casavieja (Camping Casavieja) 82 km 1378 m
4. Casavieja - La Nava de Ricomalillo (Hostal Villa María 100 km 960 m
5. La Nava de Ricomalillo - Guadalupe (Camping Las Villuercas) 55 km 920 m
6. Guadalupe - San Benito (Hotel Veracruz) 94 km 564 m
7. San Benito - Mérida (Hostal Senero) 57 km 292 m
8. Mérida - Elvas (Camping da Piedade) 94 km 235 m
9. Elvas - Reguengos de Monsaraz (Hotel Solar de Alqueva) 76 km 790 m
10. Reguengos - Serpa (camping) 85 km 850 m
11. Serpa - Mértola (Hospedaria Rita) 67 km 419 m
12. Mértola - Monte Gordo (camping) 84 km 1042 m
13. Monte Gordo - Faro 85 km 367 m
Totaal 1013 km
*Inclusief omwegen voor boodschappen etc.